Die Fluistering van die Steenbokkie
Carla Marias
’n Stil beeld van luister, oorgawe en gehoorsaamheid... waar ’n eenvoudige lewe ons herinner om God se stem eerste te hoor.
Die veld lê stil toe die son begin asemhaal oor die horison. ’n Steenbokkie staan roerloos - nie uit vrees nie, maar uit aandag. Haar groot ore is gespits, fyn ingestel om elke fluistering op te tel. Sy het geleer: lewe begin by luister.
Sy beweeg dan - lig, doelgerig, grasieus. Nie gejaag nie, nie verlore nie. Elke tree dra ’n stille sekerheid, asof haar voete reeds weet waar genade wag. Want sy jaag nie net water nie; sy dors na God. En in daardie dors word haar pad gevorm.
Die wêreld sien dalk net ’n klein dier, maar die hemel sien ’n lewe van diens. Soos Dorcas in Handelinge 9:36, laat sy oral waar sy gaan iets agter - ’n aanraking van liefde, ’n stille herstel, ’n spoor van omgee. Sy hardloop nie verby nood nie; sy buig af daarheen.
Daar is dae wat die veld droog is, wanneer die wind skerp sny en die pad onseker voel. Tog bly sy standvastig. Want haar krag lê nie in wat sy sien nie, maar in Wie sy hoor. Haar ore bly gespits. Haar hart bly sag. Haar voete bly bereid.
En dit is haar geheim - nie spoed nie, nie krag nie, maar oorgawe.
Want die steenbokkie weet:
’n Hart wat luister, sal gelei word.
’n Hart wat dors, sal gevul word.
En ’n lewe wat gee, sal nooit leeg wees nie.
